Selfcare is meer dan een gezichtsmasker
De wereld lijkt steeds vaker te schreeuwen dat je voor jezelf moet zorgen. Neem rust. Plan me-time. Gun jezelf een moment. En dus zetten we kaarsjes neer, laten we badwater vollopen, smeren we een masker op, trekken een zachte trui aan. Alles voor dat ene uurtje waarin je eindelijk even níét hoeft. Maar ergens voelt het toch incompleet. Alsof je jezelf verzorgt van buiten, maar het van binnen nog stil blijft. Alsof je hoofd niet helemaal meekomt met je huid.
Echte selfcare gaat verder dan oppervlakkige verzorging. Het raakt iets aan wat veel dieper ligt. Iets dat niet met crèmes of een scrub te bereiken is. Namelijk je zintuigen. Je beleving. Je verlangen. En precies daar komt het zwoele randje in beeld — het stuk van jezelf dat je misschien al een tijdje op pauze hebt gezet. Niet omdat het niet belangrijk is. Maar omdat niemand je eraan herinnerde dat ook dát bij selfcare hoort.
Zintuigen voeden is ook voor jezelf zorgen
We vergeten het vaak: je bent niet alleen een denker of een doener. Je bent ook een voeler. Een bewoonster van een lichaam dat wil tintelen, ontspannen, reageren. En dat gebeurt niet alleen door rust of stilte, maar juist ook door subtiele spanning. Door een stem die je net iets dieper raakt. Door een verhaal dat langzaam binnendruppelt.
Wanneer je naar een luisterverhaal van Storybae luistert, gebeurt er iets met je zintuigen. Je hoort niet zomaar een stem, je vóelt hem. Je verplaatst je, zonder je te verplaatsen. Je leeft even buiten jezelf, terwijl je eigenlijk juist dichter bij jezelf komt. Het is een vorm van verzorging waar weinig over wordt gesproken, maar die essentieel is voor wie je bent als vrouw.
Jij verdient meer dan alleen ontspanning
Veel vrouwen gunnen zichzelf pas iets als alles klaar is. Als het huis schoon is. Als iedereen in bed ligt. Als het werk af is. En dan nog mag het vooral niet te veel zijn. Even een boek, even wat Netflix, misschien een bad. Maar wat als je jezelf meer zou toestaan? Meer dan alleen rust? Wat als je jezelf een ervaring gunt die je niet alleen tot stilstand brengt, maar ook weer tot leven wekt?
Luisteren naar een erotisch verhaal dat speciaal voor jou is geschreven, is geen luxe. Het is geen stiekeme guilty pleasure. Het is een vorm van zorg. Voor je binnenwereld. Voor dat deel van jou dat gevoelig is, nieuwsgierig, verlangend. Dat deel verdient óók aandacht. Niet omdat er iets mist, maar omdat het er altijd al is geweest.
De kracht van toe-eigening
Wat veel vrouwen ervaren bij Storybae, is dat het moment waarop ze luisteren helemaal van hen is. Niet gedeeld. Niet geanalyseerd. Niet bedoeld voor iemand anders. Het is een beleving die je je eigen maakt. Die je toelaat wanneer jíj dat wil. Of je nu ’s avonds laat in bed ligt of overdag een rustmoment zoekt: je kiest iets wat alleen van jou is.
Dat gevoel van toe-eigening is krachtig. Het is zelfliefde in actie. Want het vertelt je onbewust: ik mag genieten. Ik mag voelen. Ik hoef me niet te beperken tot wat netjes, rustig of ‘verantwoord’ is. Sensualiteit hoort bij mij. Het maakt me levend. En ik hoef er geen toestemming voor te vragen.
Selfcare wordt pas echt als het óók zwoel mag zijn
Er is iets moois aan vrouw-zijn dat zelden ruimte krijgt in gesprekken over zelfzorg. Namelijk: het vermogen om diep te voelen. Om te verlangen zonder dat daar direct een oplossing tegenover hoeft te staan. Om geraakt te worden zonder dat je er iets mee moet doen.
Luisterverhalen raken dat aan. Ze voeden niet alleen je rust, maar ook je vuur. Niet om je overprikkeld achter te laten, maar juist om je vol te maken. Te herinneren dat je leeft. Dat je verlangt. En dat dat verlangen er niet is om weg te stoppen — maar om gekoesterd te worden.
Het zwoele randje van selfcare zit niet in overdaad. Het zit in het subtiele. In de fluistering van een stem. In een scène die je gedachten niet meer loslaten. In het gevoel dat je even bent geraakt, niet van buiten, maar van binnen. En dát is misschien wel de diepste vorm van ontspanning die er is.
